برای لیوان لاجوردی ن.
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
با یک سؤال شروع می شود: چرا من؟ نه که بخواهم فلسفه بافی کنم و با هزار مدل استدلال ثابت کنم حق من چه هست و چه نیست. ولی وقتی می پرسیم چرا من؟ همه ی درگیری ها شروع می شود. چون باور کرده ایم "می دانیم." و با این دانستن خودمان را محق یک سری چیزها می دانیم و اگر خلاف آن ها به خودمان ثابت شود، عصبی می شویم. نظم دیوانه وار مطلق من از همین فکر دانستن و خود را محق خیلی چیزها در نظر گرفتن شروع شد. قوانین شرعی و عرفی و اخلاقی توی ذهنم برای خودم تعریف شد و من تبدیل شدم به همان کودک ماسک به صورتی که فقط فکر می کند می داند، می فهمد، حق دارد، درست می گوید و این اندیشه ی مریض "من انفرادی" و دیگران بیرون از او، رسوخ کرد در رفتارم، واکنش هایم، حرف هایم، نوشته هایم، نقد هایم و هرچه که مولد مکانیکی آن، ذهن بیمار منظم من بود.
من می پذیرم ولی حتی این پذیرفتن، چیزی از بت سنگی از درون متلاشی شده ی تصور من از خودم، عوض نمی کند.
پ.ن:
Please just keep a distance.
برچسب:
نویسنده: النا نیکنام