باز شبی

باخته بود.

توی اتاق تاریک با آن همه پوستر بی معنا روی دیوار، نشسته بود کنار پنجره ی رو به حیاط کوچک و باغچه ی خشکیده، سیگاری بین دو انگشت دست چپش گرفته بود و خیره شده بود به حلقه ی دور انگشتش که دیگر آیینه ای نبود، کدر شده بود.

وقت درگیر شدن با مرداد و ماه کامل و اعداد مبهم نبود. دستی بین موهای کوتاه سیاهش کشید و باز خیره شد به حلقه ی کدر.

حلقه ای که دیگر نبود.

مرد خسته ی تنها... آبی برایش رنگ نمی شد انگار.

باخته بود به شب.