در ستایش زنده بودن و زنده ماندن

انسان هایی که طعم اندیشیدن را می چشند، در دو راهی انتخاب بین آینده ای سخت دلپذیر ولی دردناک و آینده ای نسبتاً خوب ولی معمولی، اولی را انتخاب می کنند. کسانی که تشنه ی فهمیدن اند، رنج طلب می شوند؛ رنج خوشایند حقیقت جویی و نیافتن!

پ.ن: این حس، یک آسمان زدگی بیست و دویی است.

پ.ن دو: عجایب...!