SAD

یادمه یه استادی که یه روز از چشمم افتاد، گفت درخت توی طوفان می شکنه، گاهی آدم باید دست از سینه سپر کردن بکشه و مثل یه شاخه ی سبز کمرشو خم کنه تا طوفان بگذره. درسته دیگه دوستش ندارم ولی حرفش درست بود. من هم تصمیم گرفتم امسال شاخه ی سبز باشم و سخت نگیرم تا بگذره... .

حالم بهتره چون آرومم. چون آروم گرفتن و سخت نگرفتن تسلیم شدن نیست.

پ.ن: تا سحر چه زاید باز!