دست های ژان کوکتو

ما بار تاریخ را به دوش می کشیم؛ بار لحظه هایی را که زندگی کرده ایم و نکرده ایم.

ما، بار فهمیدن و نفهمیدن را به دوش می کشیم، بار زمان را و زبان را به دوش می کشیم.

اطلس، همه ی ماییم؛ و عشق آسمان است و هنر آسمان است و عُمر آسمان است.

و اگر راز عزای دلمان سر بهار این نیست، پس چه می تواند باشد؟